از آنجا که نویسنده این کتاب در زمره نخستین دیپلمات هایی است که پس از پیروزی انقلاب اسلامی نه به سبب رابطه، بلکه صرفا به علت شایستگی و ضابطه به استخدام وزارت امور خارجه درآمده و از اواخر دهه 50 تا اوایل دهه 1390 به مدت 34 سال ناظر عملکرد وزرای امور خارجه و مدیریت کلان آن وزارتخانه بوده، سعی کرده تا بدون هیچ گونه حب و بغضی عملکرد مسئولان آن دستگاه حساس و سرنوشت ساز را مورد نقد و بررسی قرار دهد و آرزوهای خود به منظور داشتن یک وزارت خارجه فعال ، پویا و در شان کشور کهنسال ایران را به رشته تحریر درآورد، تلاش نموده تا ناملایمات و بعضا جفاهای اداری نیز خللی در این خواسته وارد نکند. تشخیص میزان این توفیق البته در صلاحیت خواننده نکته سنج کتاب خواهد بود.