زندانی ستمگر نستوه! زندانی ستمگر من، در من، زنهار دیواره‌های خونی تن، دیریست در کاهش شبانه اوهام از لرزه‌های مشت گران تو، کابوس دیرسال رهایی را، می‌بییند کابوس آخرین را: آوار.