کودکی من از دوران جنگ آغاز شد. از آن روزها فقط خمپاره، خون و فریاد زنان و مردان شهرم، خرمشهر، را در خاطر دارم. آن روزی که دژخیمان تا بن دندان مسلح به سرزمینم حمله ور شدند کودکی در اوج شادی کودکانه بودم، به یک باره در میان خاک و خون مات و مبهوت گیر افتادم. جنگ مهلت نمی‌داد فاصله‌ای بین مرگ اول و بعدی بیفتد. صدای نفس‌های مادرم را می‌شنیدم. دستم را سفت گرفته بود و نمی‌دانست چه کند. ترس افتادن چارقدش را نداشت. هراس از دست دادن من به پاهایش جان رفتن می‌داد. رفتن به سوی شور بختی، دوره‌ی آواره‌گی و دربدری آغاز شده بود. سوارآباد، روستایی کوچک با مردمانی ساده و دلی پر از مهر خدا بود که دردهای کودکی با خواب‌های آشفته و کابوس‌های دهشتناک را التیام می‌بخشید. سوارآباد (اراک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است. (برگرفته از متن ناشر)