این رضای رفیع، دلبند است ز آنکه در کار خود هنرمند است چون دهان برگشاید او به سخن درخور آتش است و اسپند است بشکفد دل ز گفته شوخش هر چه گوید، شنو؛ خوشایند است گفته‌اش را مدان مگر پانیذ زآنکه نوشینه‌تر ز هر قند است پیر گوهرفشان زاکان را او گرامی، گزیده فرزند است برترین شوخگوی ما اکنون دور از هر چگونه و چند است دیر ماناد در جهان خندان او زینده برای لبخند است «دکتر میرجلال‌الدین کزازی»