می گوید چقدر شبیه شاعر شده ای. بارانی را که پوشیده ای یقه ات را بالا می زنی کمربندت را می بندی و دستت را توی جیب می کنی و در خیابان های سرد شب این شهر خواب زده را پشت می کنی.