"اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر" نوشته‌ی ژان پل سارتر یکی از آثار برجسته‌ی این فیلسوف بزرگ است که در سال 1946 به چاپ رسید. سارتر با این کتاب تلاش کرد تا سوءتفاهمات و تفسیرهای غلطی که دربارهٔ ایدئولوژی‌هایش وجود داشت، اصلاح شود. او در یک سخنرانی در پاریس در تاریخ 29 اکتبر 1945، مفهوم "اگزیستانسیالیسم" را برای عموم توضیح داد. سارتر در این اثر بحرانی فلسفی اجتماعی و معنوی را بررسی می‌کند که انسان در مواجهه با پوچی و بی‌معنایی جهان تجربه می‌کند. او معتقد است که انسان در شرایطی که هیچ معنا و هدف ثابتی وجود ندارد، به دنیا می‌آید و مسئولیت خود را در انتخاب‌ها و تصمیم‌گیری‌های آزادانه‌اش می‌بیند. سارتر بر آن است که انسان به وسیلهٔ انتخاب‌ها و تصمیمات خود، وجود و معنای واقعی زندگی خود را خلق می‌کند. مفهوم "آزادی" در تفکرات سارتر محور اصلی است که به آن تأکید دارد. انتخاب‌های آزادانه نقش کلیدی در ارتقاء ارزش‌ها و معناهای زندگی انسان ایفا می‌کنند، و این تصمیمات به معنای واقعی اصالت بشر را نشان می‌دهند. به عبارت ساده‌تر، سارتر باور دارد که ارزشهای انسان توسط تصمیمات آزادانه و نقدهای فردی شکل می‌گیرد و این تصمیمات به اصالت و حقیقت وجود انسان کمک می‌کنند.