آوازهای خاکستری پیروز شدن هم مثل سفر می‌ماند که شامل مسیر می‌شود نه فقط رسیدن به مقصد، چرا همیشه دیر می‌شود؟ ای کاش کسی زودتر این حرف‌ها را به من می‌گفت. اصرار بر ادامه دادن و رسیدن به انتهای کار همیشه معنای پیروزی ندارد و گاهی این پافشاری آدم را می‌رساند به آشفتگی این خود هنری است که بتوانی رها کنی به موقع بفهمی و رها کنی رسیدن به آخر را حتی گاهی بگذری از آنچه حق خود می‌انگاری نه به خاطر دیگران نه رعایت حالشان فقط به خاطر خودت و آرامشی که لازم داری ای کاش یکی بود تا این جملات را آن زمان که نیاز داشتم به من می‌گفت و مانند یک سفر که مقصدی اجباری ندارد راه خود را در میانه مسیر تغییر می‌دادم من نیاز به آوازی آرامش‌بخش داشتم تا در گوشم نجوا کند زندگی را با رنگ‌هایش ببین نه فقط سیاه و خاکستری.