نمایشنامه‌های مجموعه «گاهی اوقات برای زنده ماندن باید مرد» آثاری برای اجرای صرف و بهره‌مندی مخاطب از فضای حاصل از اجرای آن نیست. متونی است که می‌توان از دل آن به مانیفست فکری قادری که پس از سی سال فعالیت در عرصه نمایش مدون شده دست پیدا کرد. مانیفستی که قرار است به تعریفی الهی و بدیع از انسان در بستر بازنمایی نمایش و برش‌هایی از زندگی وی در طول سال‌های حیاتش نقب بزند.
