در اثر کوتاه "لاو شه"، نویسنده با توصیفی نیمه طنز و نیمه تلخ، زندگانی مردم و شهر پکن را در آغاز قرن بیستم روایت می‌کند. این دوره زمانی از تاریخ پر از تغییرات جذاب و تحولات سیاسی بود، که به وقوع افتادن امپراتوری چین و تبعات ناگزیر این تحولات عظیم منجر شد. در این دوره، جامعه چینی آرام‌آرام عادات و رسوم قدیمی خود را در همه‌ی ابعاد زندگی، از مشاغل گرفته تا سرگرمی‌ها و حتی ذهنیت‌های اجتماعی، ترک کرده و با تغییرات جدید مواجه شده است. افراد معمولی، کارمندان دولتی و دریافت‌کنندگان حقوق در معرض یک زندگی بسیار سخت و یکنواخت قرار گرفته‌اند. در این شرایط، تنها پادزهری که به آدم‌ها امید می‌دهد، لبخند و شوخی است. راوی داستان، که پنجاه ساله شده و تجربیات زیادی از زندگی داشته، با لبخندی بر لب داستان خود را شروع می‌کند. تلفیق لحن نیمه طنزی و نیمه تلخی در داستان به تاثیر زیبایی در آن می‌افزاید. انگار که زندگی به چنین شیوه‌ای جلوه داده می‌شود که بهترین راه برای رو به رو شدن با آن، خنده و لبخند زدن است.