اوج گیری نهضت ترجمه در ایران با بازگردانی از زبان فرانسه آغاز شد و در کنار ترجمه ی آثار ادبی و تاریخی و فلسفی وطبی ، ادبیات نمایشی هم مورد توجه مترجمان قرار گرفت. تردیدی نیست که ترجمه ی آثار نمایشی راه را برای شکل گیری و پیدایی نمایش در صحنه باز کرد و شاهد برخی از اجراها بر مبنای همین آثار در دوران ناصرالدین شاه هستیم. این ترجمه ها اگرچه شکل اقتباس دارند، اما برای آشنایی با یکی از پدیده های مدرن و پیشرو بشر بسیار اثرگذار بوده اند. نشر این آثار به علاوہ می تواند زمینه ی بررسی دگرگونی و تحول آثار نوشتاری در گذر زمان نیز باشد.