«دیوان غزل‌های سعدی» کتابی نوشته سعدی، شاعر پارسی‌گوی قرن هفتم ه.ق است. این اثر در دسته کتابهای شعر کلاسیک فارسی قرار میگیرد. این کتاب شامل مجموعه شعرهایی‌ است که سعدی در قالب غزل سروده است. مجموعه غزلیات سعدی تاکنون چندین بار با تصحیحهای گوناگون و از سوی اساتید زبان فارسی چاپ شده است. کتاب «غزلیات سعدی» با تصحیح محمدعلی فروغی نخستین بار سال 1342راهی بازار نشر شد. «دیوان غزل‌های سعدی» هم که براساس تصحیح محمدعلی فروغی چاپ شده شامل اضافاتی از جمله مقدمهای بر شناخت غزل های سعدی، درست خوانی بیت‌ها، فرهنگ واژه‌های دشوار و ترجمه اشعار و عبارت‌های عربی است که به مجموعه غزلیات سعدی افزوده شده است. سعدی حدود هفتصد غزل دارد که موضوع بیشتر آن‌ها عشق زمینی است و او کمتر به عشق‌هایی که در باور عارفان وجود دارد پرداخته است. با این حال سعدی علاوه بر غزل‌های عاشقانه، تعدادی غزل‌های عارفانه و همچنین غزل‌های پندآموز نیز سروده‌ است. در تصحیحی که فروغی بر روی اشعار سعدی انجام داده غزل‌های پندآموز و عارفانه را از بقیه غزل‌ها جدا کرده و در فصلی مجزا با عنوان «مواعظ» آورده‌ است. غزلیات سعدی شامل چهار کتاب است که با عنوان «طیبات»، «بدایع»، «خواتیم» و «غزلیات قدیم» چاپ شدهاند. غزلیات قدیم مربوط به دوره جوانی سعدی است. خواتیم در دوران پیری سعدی سروده شده اند و زهد و عرفان و اخلاقیات موضوع اصلی آن است. بدایع و طیبات، دوران میان‌سالی و پختگی سعدی را شامل میشود و ترکیبی از شور جوانی و عرفان است. تصویرهای ادبی و آرایش‌های کلامی در کنار همواری و موزونی اشعار سعدی از مهمترین ویژگیهای غزلیات سعدی است و باعث شده تا به غزل‌های او صفت سهل و ممتنع بودن را نسبت دهند. سعدی در سرایش غزلیات خود، به اوزان طرب‌انگیز توجه ویژه‌ای نشان داده‌ است.