مجموعه‌ی شعری که پیش روی شماست، داستان فراز و نشیب هزار شبه‌ای است آمیخته با عشق، حسرت، شکیبایی و فراق. شعرهای این کتاب، شاید در نگاه اول، به هق‌هقی پاره پاره بنمایند لا به لای سکوت‌های مملو از تردید و امید. سکوت‌هایی که بی‌شک بخش پررنگی از زندگی تمام ماست و هر چند بی‌صدا، پژواکی ماندگار بر لوح خاطرمان بر جای می‌گذارد.
حقیقت این است که سکوت‌ها را نه می‌شود به واژه‌ها تحمیل کرد و نه می‌شود از واژه‌ها خواند. سکوت‌ها را تنها می‌شود سکوت کرد. شعرها را اما می‌شود نوشت. در بحبوحه‌ی همان سکوت‌ها می‌شود به زندگی واداشت کلمات را که چون حضور کودکی نوپا، گه گاه ولوله‌ای برپا کنند در میان خانه‌ی ماتم زده‌ی اصوات.
هر چند شعرهای کتاب حاضر انعکاسی از وقایع سه سال اخیر زندگی مهدی وحدتی بوده، اما او خود معتقد است هر یک از شما دست کم بخش‌هایی از این اشعار را زندگی کرده‌اید. همین تصور سبب شده تا علیرغم رنگ جوانی که بر پیکره‌ی این شعرها پیداست، این گزیده‌ی ناچیز را با جامعه‌ی هنر و ادب فارسی به اشتراک بگذارد.
