شعر فارسی،دریای بی کرانه ای است که از هر منظری چشمگیر و دلنواز دارد.زیبایی امواج این بحر همیشه خروشان پیوسته زبانزد اهل نظر بوده و ستایندگان بزرگی در میان شاخص ترین شخصیت های فرهنگی جهان داشته است.برخی از چهره های این عرصه چنان درعالم شهره اند که نامشان یادآور ایران است.به عنوان نمونه در میان شاعران کهن می توان از خیام نام برد واز معاصران یه شاملو اشاره داشت که از چنین منزلتی برخوردارند. جمعی از شاعران ایرانی به سببابعاد گسترده ی اندیشه شان و همچنین آثاری که از خود به جای گذاشته انددر شمار اختران پرفروغ آسمان ادبی محسوب می شوند که ذکر جمیلشان به مناسبت های مختلف بر قلم ها و زبان ها روان است.اینان را می توان به منشوری تشبیه کرد که دارای انوار مختلف اند واز هر چسم اندازی که دیده شوند جلوه ای دیدنی دارند.از متقدمان می توان از فردوسی و خیام و سنایی و عطار ونظامی و سعدی و حاظ و مولوی نام برد واز متاخران از اقبال و بهار ونیما و اخوان وسپهری و شاملو. دراین دفتر که پیش رو دارید به هریک از چهره های برجسته ی شعر فارسی از منظری متفاوت و طبیعتا تازه نگریسته شده که پیشتر مورد تامل قرار نگرفته.