کتاب با موضع روان شناسی نوشته شده است و در گروه کتاب های خودیاری دسته بندی می شود. در قسمتی از کتاب آمده است: «... ساعت چهار صبح است و من همچنان بیدارم. شصت وسه ساعت است که نخوابیدم. تصویر ناتوانی هایم و اینکه نمی توانم دست و پاهایم را حرکت دهم، مانند چراغ قرمز دائم در ذهنم روشن و خاموش می شود. کنترلی روی افکارم ندارم؛ همان افکار تکراری و خسته کننده که مرتب در ذهنم مرور می شود و در نهایت به یک نقطه می رسد: من زندگی ام را روی صندلی چرخدار تمام می کنم. هرگز نمی توانم دوباره با پاهایم راه بروم. دیگر نمی توانم زندگی طبیعی داشته باشم.» «کامی» یک مدیر سخت کوش و پر از فکرهای نو در آمریکا بود. یک ماه پس از ازدواج با همسرش «مارک» به بیماری ام. اس مبتلا شد و این بیماری در حرکات و شناخت و فعالیت او اختلال ایجاد کرد. او متوجه شد که علائم بیماری از ده سال پیش در او وجود داشته و پزشکان آن علایم را فقط استرس می دانسته اند. به دنبال این اتفاق او با تصور ناتوانی هایش تنهایی را برگزید و عزت نفسش پایین آمد تا این که یک روز با «بالی سرازو» که به عنوان مربی، گاهی به او آموزش های روحی می داد تماس گرفت. بالی به خود لقب «پزشک زن» داده بود. اهل آفریقای جنوبی و زنی معقول بود. بالی، کامی را با مفهوم نسخة «بیست و نه هدیه» آشنا کرد و به او یاد داد که شفا در تنهایی رخ نمی دهد، بلکه به تعامل با افراد دیگر و میزان بخشیدن و ایجاد تغییرات مثبت رخ می دهد. عناوین 29 هدیه کامی در این کتاب آمده است که عبارت اند از: تماس تلفنی، انعام اجرای نمایش، راهی برای فعالیت دوباره، محبت و کمی کیک، با هم بودن، فکرهای خوب، بذر تشکر و فاصلة معجزه آسا و...