در مطالعه ی حاضر، محیط تئاتر از دو منظر محیط نمایشی و محیط فیزیکی، و تاثیر آن بر رابطه ی بازیگر و تماشاگر در نمایش های دینی مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه همچنین بر آن است که عواملی را که موجب ترغیب و تقویت رابطه بازیگر و تماشاگر در نمایش های دینی می شود، بررسی کند. هدف بعدی در این پژوهش، تحلیل نقاط مشترک بین محیط تئاتری در نمایش های دینی ایرانی و برخی از نمایش های دینی در سایر قلمروهای جغرافیایی فرهنگی است. این قلمروها جوامع ابتدایی، تمدن های کهن (مصر و یونان)، قرون وسطی در اروپا و نیز ایران در دوره پیش از اسلام و دوره ی اسلامی تا پایان دوره ی سلسله پهلوی را در بر می گیرد.