وقتی دست‌هایم را از طاق آویختی هنوز خون می‌ریخت از رگ‌های ناآرام تا سر انگشت فراموش کردی پنجره را آهسته صدای پرنده را در استخوان سینه شوربختی یعنی استخوان شیرینی خون (برگرفته از متن کتاب)