مجموعه شعر «آهوان ملل» در برگیرنده ی دو دفتر از شعرهای سپید علی الفتی با نام های «آهوان ملل» و «لبخند آخر» است که در سال ۱۳۹۲ توسط انتشارات نگاه در شمارگان ۵۰۰ نسخه روانه ی بازار نشر شده است. یکدستی زبان به کار رفته در سراسر اشعار این مجموعه، نشان از آن دارد که الفتی به زبان شعری خود دست یافته است. زبانی که خاص خود اوست. زبانی که اگر چه از لحاظ نحو کلام در دفتر اول با دفتر دوم تفاوت هایی دارد اما از لحاظ دایره ی واژگان ناهمگونی چندانی در بین اشعار دو دفتر مشاهده نمی شود. الفتی با بهره گیری از عناصر زبان آرکا (کهن) و آرگو (عامیانه) نشان می دهد که بوطیقای شعر نیما را خوب فهمیده است. چرا که نیما بود که برای نخستین بار یکی از ارکان بوطیقای شعری خود را بهره گیری همزمان و متناسب از این عناصر زبانی معرفی می کند. بعد از نیما ابتدا شاملو، سپس منوچهر آتشی و در سال های اخیر نیز سید علی صالحی از کسانی هستند که این پیام نیما را نیک دریافته و به درستی به کار بسته اند. الفتی نیز از جمله ی کسانی است که به خوبی توانسته است تز و آنتی تز زبان کهن و عامیانه را در هم آمیزد و سنتز موفقی ارائه دهد..