شعر پروین تلخ و متین و زمینی است. تلخی پدیده های زندگی اجتماعی انسان، دردها و ناکامی ها، در آن بازتابی روشن دارد. در شعر او، خبر از توفان های بزرگ روحی او، و یا احساسات برانگیخته و گرم و خصوصی یک زن نیست. زنی که سعی کرده تا آنجا که ممکن است، خویشتن خویش را در پشت واژه ها و آفریده های کلامی خود، پنهان سازد. شعر او مجموعه ای است از توصیف ها، تشویق ها، اندرزها و نشان دادن سمت و سوی ذهنی خود به نفع مردم محروم. شعر او در بیشترین عرصه ها، چنان کلّی است که می تواند چند و چندین سده میان یک مرجع دگرگون شده در زمان و توصیف شده در شعر او فاصله باشد و در عین حال، شمول خویش را همچنان حفظ کند. عناصر مطرح شده در شعر پروین، در قید زمان های کوتاه و یا مرزهای محدود جغرافیایی نیستند. اگرچه رنگ ملی و این سرزمینی خویش را، کاملا حفظ کرده اند.