ایدۀ تاریخ طبیعی، حیات ابژه را که همان تخریب آن توسط امر کلی است، به نمایش می گذارد و فرآیند تاریخی را به نوعی تجربه بدل می کند. در این معنا، مفاهیم رسالت آشکار ساختن خشونتی را بر دوش می کشند که امر کلی بر امر خاص یا جزئی روا داشته است. فلسفه باید شکل بیان رنج را به خود بگیرد، تا بتواند رنج جهان را در قالب زبان بریزد. وحدت کاذبی که امور خاص را ذیل یک تمامیت گردهم می آورد، رنج سرکوب را در خود حمل می کند. ضرورت به زبان آوردن این رنج، شرط امکان هر حقیقتی است.