در قرن بیستم، یک دوره از آشفتگی‌ها، سرگشتگی‌ها و سرخوردگی‌های انسان معاصر آغاز شده است. این آشفتگی‌ها و سرگشتگی‌ها در روابط شخصی، خانوادگی، اجتماعی و به ویژه سیاسی، و همچنین در صحنه‌های نمایشی به نمایش گذاشته می‌شوند. این تراژدی‌ها و سرخوردگی‌ها، از یک سو، در نمایش‌های تراژدی نوین بازتاب می‌یابند و از سوی دیگر، منجر به تراژدی‌های کمدی و تئاتر پوچ‌گرا می‌شوند. در نمایش‌های کمدی طنز، این آشفتگی‌ها و سرخوردگی‌ها از نگاه مختلفی بررسی می‌شوند و انواع مختلفی از کمدی به وجود می‌آیند؛ از کمدی تراژیک تا کمدی‌های عبث‌نما، از کمدی‌های وحشت و فروپاشی تا کمدی‌های سیاه و طنز تلخ. در این دفتر از مجموعه طنزآوران جهان نمایش، هفت کمدی کوتاه و بلند که از طنز سیاه بهره‌برداری می‌کنند، به ارمغان می‌آوریم. این اثرها از دست‌نویسان مختلف با ساختارهای متنوع آمده‌اند، اما همگی در دهه‌های شصت و هفتاد میلادی قرار دارند، زمانی که گونه‌ای از کمدی در اوج خود قرار داشته است. این کمدی‌نویسان شاید به عنوان طنزآوران بزرگ شناخته نشوند، اما بدون شک می‌توان گفت که هر یک از آنها در راهی برای توسعه این گونه کمدی قدم‌گذاری کرده‌اند که امروزه تأثیرگذاری بسیاری از کمدی‌نویسان بزرگ در این حوزه دارند.