«به گلوریا نگاه کردم، گلوریای کوچک من. در حال مرگ با موهای طلا و خون. خون او هنوز روی پانل پایین تخت است، زیرا شکنجه گر از ستون چوبی به عنوان بلوک برای بریدن انگشتانش استفاده کرده بود. مردی که این کار را انجام داد، همه احتمالات را به نفع خود و تمام اتهامات را متوجه من کرده بود. چگونه می‌توانستند بدانند که گلوریا قبل از اینکه ناخن‌هایش را با یک پوشش تیره لاک بزند، ریز نقطه‌ها را روی ناخن‌هایش چسبانده است؟ این بچه ها ما را از ایندیاناپولیس تا شیکاگو دنبال کردند...»