«کافکا عملا جامعه‌ای را توصیف می‌کند که خود را نمایندۀ خدا بر روی زمین می‌داند و انسان‌هایی را نشان می‌دهد که به قوانین چنین جامعه‌ای احترام می‌گذارند که ارادۀ انسان نمی‌تواند تغییرش دهد. شرارت این دنیایی که قهرمانان کافکا خود را در آن گرفتار می‌بینند دقیقا مبتنی است بر نمایش دادن مقدس شدنش، خودستایی و ضرورت الهی‌اش. کافکا سعی دارد با ترسیم کردن بسیار واضح ساختار کریه این دنیا آن را نابود کند و بدین ترتیب واقعیت و ادعا را در تقابل با یکدیگر قرار می‌دهد.»