به نظر می رسد آثار هنری که وارد موزه می شوند، دیگر دوره ی بازنشستگی شان را می گذرانند. قدیم ترین آن ها کارکرد اصلی خود را، که بیش تر مربوط به اعتقادات و مذهب یک ملت بوده، از دست داده اند؛ دیگر کسی نقاب آفریقایی به چهره نمی زند، دیگر تابوت های سنگی از مومیایی ها محافظت نمی کنند، دیگر مجسمه های قدیسان در کلیساها صف نمی کشند و... اما آفریده های هنری امروز، از کارگاه یکراست برای تماشای مردم به موزه فرستاده می شوند و در آن جا، زندگی دوباره ای را آغاز می کنند. این آفریده ها به تماشای همه درمی آیند و سپس مورد ستایش و بررسی قرار می گیرند؛ کاری که برای ما بسیار لذت بخش است و ما بی این که چیزی از زندگی گذشته ی این آثار بدانیم، آن ها را زیبا، ترسناک، غریب و... می دانیم. بعضی از این آثار، زیبایی را به تمسخر می گیرند، زیرا هدف دیگری دارند؛ اما با این حال، باز هم باشکوه اند. این که این تصاویر، نقاشی ها، و مجسمه ها، قبل از آویخته شدن در موزه چه کاربردی داشته اند و اهداف آفرینندگان آن ها چه بوده است موضوع کتاب حاضر را تشکیل می دهد. بدین منظور نگارنده از میان میراث جهانی در تاریخ هنر، کارکردهای مهم و اصلی را انتخاب کرده و به همراه آثار نمایانگر آن کارکردها به تصویر درآورده است. کاربرد هنر و تعریف زیبایی چیست؟ پاسخ هایی که نویسنده ی این کتاب می دهد عبارتند از: رسیدن به زیبایی، اثرگذاری بر جهان و بازنمایی آن، دیدن، یادگیری، اندیشیدن و بیان احساسات. ورونیک آنتوان-اندرسن، محقق موزه است. وی برای بیان آن چه که مایل است در این کتاب بگوید، از میان میراث های هنری کهن و معاصر جهان، تعدادی اثر برگزیده است. او برای مخاطبان جوان، درباره ی تداوم آفرینش های هنری سخن می گوید. سعی دارد به آنان نشان دهد که چگونه فرم های هنری جدید، فرزندان مستقیم دیوارنگاره های دوران ماقبل تاریخ اند. هدف «آنتوان-اندرسن» نشان دادن قابلیت هایی است که موجب پیدایش هنر شده است. وی در این کتاب، تفسیر شخصی خویش از الهام هنری را در اختیار خوانندگان می گذارد. تفسیری که ثمره ی مطالعات، تحصیلات و رفت وآمدهای بسیار و پی گیرانه ی وی در موزه ها و نمایشگاه های هنری مختلف است. در کتاب «هنر، راهی برای شناخت جهان» به کاربرد هنر و تعریف زیبایی پرداخته شده است.در این کتاب نویسنده تلاش می کند نوجوانان را با قابلیت هایی آشنا کند که سبب پیدایش هنر شده اند. به گفته نویسنده این کتاب یک دانشنامه نیست، بلکه هدف آن اثبات حیاتی بودن هنر در طی اعصار و نقش اساسی آن نزد انسان ها برای یادگیری و شناخت جهان است.