مجموعه داستان‌های عامه آفرینش شاهنامه اثر گرانقدر حکیم فردوسی توسی به روزگاری سلطان محمود غزنوی، در سرنوشت مردمان ایران تأثیری شگرف داشت. در تاریخ ایران کم‌تر رویدادی وجود دارد که به قدر شاهنامه فردوسی بر زبان و فرهنگ و تاریخ این سرزمین تأثیرگذار بوده باشد. دامنه این تأثیرات به روزگار ما کشیده شده و همچنان ادامه دارد. هر رویداد شگرفی در پیرامون خود انبوهی افسانه ایجاد می‌کند و موجب خلق روایات گوناگون می‌شود. بی‌سبب نیست که درباره زندگی و شخصیت فردوسی، خلق شاهنامه، رابطه او با دربار هنرپرور سلطان محمود و فرجام زندگی شاعر روایات مختلف خلق شده است. فردوسی که شاعری ایران‌دوست، عدالتخواه با نگرشی جهانی در باب انسان است، داستان‌های ملی ایران را در نهایت انصاف به شعر تبدیل می‌کند. همان‌طور که روایت شده، بی آن‌که چیزی به اصل موضوع اضافه کند یا از اصل روایت چیزی بکاهد، در کمال امانتداری داستان‌های ملی ایرانیان را از منشور خلاق ذهن خود می‌گذراند. در جایگاه خلاق‌ترین شاعر همه دوران‌ها حماسه و تراژدی، اسطوره و عشق و رزم، داد و بیداد را بازآفرینی می‌کند و در این بازآفرینی از همه حکمت روزگار خود و روزگاران پیش از خود بهره‌ها می‌گیرد. فردوسی است که می‌سراید: شب تیــره و تــیغ رخشان شــده زمــین همچو لـعل بدخشان شده ز بس دار و گیر و ز بس موج خون تو گفتی شفق ز آسمان شد نگون این نمونه تصویر شاعرانه از جنگ، زاییده طبع و ذهن شاعرانه اوست که او را از دیگر شاعران عصر خود و دیگر اعصار متمایز می‌کند. کتاب «برزو نامه» روایت دیگری از شاهنامه است به زبان کردی که به همت منصور یاقوتی ترجمه و راهی بازار نشر شده است.
