داستان هایی شاعرانه و یا درحقیقت، شعرهایی داستان وار؛ «غزل داستان» نامی ست که نادر ابراهیمی بر این نوع ادبی گذارده است. در غالب این غزل داستان ها، شعریت بر روایت غلبه دارد و حتی بعضی از آن ها را اگر با تقطیع بندها بنویسیم، می توان شعر سپید شمرد؛ مانند یادداشت های یک عاشق حرفه ای، سال بد، سخنی دیگر دربارۀ قفس و... . اما در بعضی نیز، این داستان است که غلبه دارد؛ مانند کرم شلیل، غریبه اگر فردا بماند، آخرین پیام و... . من از دستۀ اول، سخنی دیگر دربارۀ قفس را و از دستۀ دوم کرم شلیل را بسیار پسندیدم. اما این عدم یکدستی و عدم توازن درصد شعر یا داستان در «غزل داستان ها» منطقی نیست.