نگارنده پس از ذکر شرح حال ابن عربی موسس عرفان نظری به اجمال، بحثی را درباره انسان‌شناسی، جایگاه وجودی انسان، انسان کامل و رابطهی خدا، انسان و جهان از دیدگاه ابن عربی، بازگو می‌کند. سپس درباره “حکمت” و “هنر” از دیدگاه وی سخن میراند. به تصریح نگارنده: “از نظر ابن عربی، حکمت به معنای تصوف است و صوفی کسی است که همه عالم در دست او امانت است و او به عنوان خلیفهی خدا و با تخلق به اسمای حسنای خدا که مبدا ظهور موجودات عالم‌اند در سراسر عالم، تصرف امانی و حکیمانه می‌کند. اسمای حسنای خداوند، غیر قابل شمارش و نامتناهی است. پس آن که متخلق به اسمای نامتناهی باشد، از خیری کثیر و ناپیدا کران، بهره‌مند است”. در جایی دیگر نیز نگارندهی درباره هنر از دیدگاه ابن عربی می‌گوید: “می‌توان از گفته‌های ابن عربی چنین استنباط کرد که عظیم‌ترین هنر انسان آن است که بتواند در راه عروجی صوفیانه گام نهد و در این سلوک عارفانه‌ای که به سوی حق دارد از تمام موانع و وسائط عبور کند. عده‌ای این نقطه از عرفان شیخ اکبر را چنان بزرگ و عمده کرده‌اند که قائلند نزد ابن عربی “صوفی” همان “هنرمند” و “کشف صوفیانه” همان هنر است”.
