من هر کجای زمین ایستاده ام. درشکه ای پیر پرواز را در لفافه می برد و سال هاست که با سکوت پرده های قلمکار نقش جهان را در تولد و مرگ بازی کرده ام و روح پرنده ام هنوز در مشت های بسته ی زندگی به دانه و آشیانه فکر می کند...