ابن‌عربی هریک از انبیاء را مظهر اسمی از أسماء الهی می‌داند و همین أمر را علت تفاوت مراتب معنوی آنان و تفاضل برخی از أنبیاء بر بعض دیگر به شمار می‌آورد و معجزۀ هر نبی را در راستای اسمی که مظهر آن است می‌داند؛ ولی ملاصدرا نظریات خویش را در باب نبوت، أعم از آراء فلسفی و عرفانی‌اش، براساس اصل «علم از مقولۀ وجود است و هرچه علم کسی بیشتر باشد، وجود او قوی‌تر و شدیدتر است و در عالم هستی رتبه و درجۀ بالاتری دارد» استوار می‌‌کند. وی همه انبیاء را مظاهر اسم «الله» می‌داند و علت تفاوت مراتب معنوی آنان را اختلاف درجات علمی آن‌ها برمی‌شمارد. همچنین معتقد است هرچه درجۀ علمی نبی والاتر باشد، معجزۀ وی از محسوسات فاصلۀ بیشتری گرفته و معقول‌تر می‌شود.