کتابی که در دست دارید و چهار جلد دیگر مجموعه «کتابخانه ی نقد الهیات سیاسی»، نسخه ی ویراسته، پیراسته و بهم پیوسته ی رشته پژوهش‌های دنباله داری است که نویسنده در طول بیش از یک دهه (۹۸-۱۳۸۶) درباره ی نسبت نوگرایی و بنیادگرایی انجام داده و نسخه ی نخستین آن در مجلات مهرنامه و سیاست نامه منتشر شده است. این کتاب (و نیز چهار کتاب آینده و کتاب‌های دیگر) البته مجموعه مقالات نیست، چراکه همه‌ی فصول این کتاب‌ها گوهر واحدی دارند و آن «بررسی انتقادی پیدایش بنیادگرایی دینی و نسبت آن با اصلاح طلبی دینی» است. و یک پرسش بنیادی در همه ی گفتارهای کتاب حضور دارد: چگونه ممکن است اصلاح طلبی دینی به انحصار طلبی دینی بدل شود؟ چگونه ممکن است به قصد ترقی خواهی، ارتجاع بازتولید شود؟ بدیهی است که این فرضیه، «خلاف آمد عادت» و غیر قابل باور تلقی می‌شود؛ به خصوص آنکه جنبش اصلاح طلبی دینی ایران هنوز اپوزیسیون حکومت‌هاست و مدعی است هرگز از نهضت به نظام و از جنبش به نهاد بدل نشده است و بر این اساس از موضع مظلومیت سیاسی از انتقادات فکری فرار میکند و منتقدان را به بازی در زمین محافظه کاری سیاسی و دینی متهم میکند.
(برگرفته از متن کتاب)
