نویسنده در این کتاب با نقد نگرش‌های شرق‌شناسانه و جامعه‌شناسی تاریخی و بر پایه نظریه آبادی جانشین نظریه شهر در ایران، درصدد است اثبات کند که چگونه مفاهیمی که برای تدوین مفهوم‌سازی و نظریه‌سازی شهر در دوره‌های مختلف غرب به کار رفته، در چهارچوب شرایط تاریخی ایران موضوعات نادرست درباره شرایط مشرق زمین در آبادی‌گری شده است. پیش فرض نظریه آبادی بر این اصل استوار است که در جامعه ایران «آباد» در مقابل «بکر» و «داد» در مقابل «بیداد» به دلیل قرن‌ها تجربه دیالکتیک سازندگی و ویرانگی قرار می‌گیرد، بنابراین مدخلی برای ورود به بحث سکونتگاه‌ها به شمار می‌رود. در این مسیر نویسنده در راستای رسیدن به هدف خود، شماری از ترجمه‌های فارسی، نوشته‌های زبان پهلوی و اوستایی و... را مورد بررسی موشکافانه قرار داده و نتایج آن را نیز در کتاب آورده است.