پس از کتاب «نغمه‌های جاویدان 1» (چهار‌مضراب‌ها و قطعات آوازی پرویز یاحقی) فرشید فرهمند حسن‌زاده در این کتاب تکنوازی‌های قدیمی‌تر یاحقی را گردآوری و آوانویسی کرده است. این آلبوم‌ها که زمان اجرای آن‌ها احتمالا دهۀ چهل شمسی بوده است، جزو شاهکارهای یاحقی و منعکس‌کنندۀ دوران اوج نوازندگی او هستند و می‌توانند نمونه‌های بسیار خوبی برای نشان دادن نحوۀ جمله‌بندی و فیگورهای مختلف تحریرها باشند به‌طوری‌که به‌عنوان الگوی بداهه‌نوازی برای نوازندگان ویولن و یا حتی سازهای ایرانی دیگر نظیر تار، سه‌تار، سنتور، نی و … به‌کار گرفته شوند.