"در انتظار گودو"، نمایشنامه مهم ساموئل بکت، در سال 1953 نخستین بار به نمایش درآمد و به یکی از اصلی‌ترین سنگبناهای تئاتر قرن بیستم تبدیل شد. داستان دو مرد به نام‌های ولادیمیر و استراگون که منتظر شخصی به نام "گودو" هستند، در کنار درختی در جاده‌ای بی‌آب و علف را روایت می‌کند. این نمایشنامه بازی کلامی خنده‌داری دارد و موضوعاتی چون شعر و شاعری، رویاپردازی، و معناجویی را مورد بحث قرار می‌دهد. زبان مینیمالیستی که بکت در این اثر به کار گرفته، آن را یکی از شاهکارهای ادبی مدرن قرن بیستم می‌سازد.