موضوع بیشتر شعرهای مقربین در این مجموعه، تنهایی انسان معاصر، کشش و گریز او به عشق و از عشق است. انسان معاصر هم از عشق می هراسد و هم به سمت آن کشش دارد. به گفته خود مقربین شعرهای «سوت زدن در تاریکی» با رفتن، رسیدن و دوباره دور شدن و به نوعی با جذب و دفع همراه اند.