اصل عدم مداخله نتیجه منطقی اصول حاکمیت، استقلال و تمامیت ارضی کشورها در حقوق بین الملل نوین است. در اسلام نیز اصل عدم مداخله از طریق منابع اولیه قرآن و سنت و از طریق اصول و قواعد برگرفته از منابع اولیه مانند؛ عدالت، صلح، نفی سبیل، اعتزال، رفتار متقابل و عدم سلطه کسی بر دیگری و نیز در پرتو مبانی فرامتنی یا پیش فقهی نظیر؛ بنای عقلا، منطقة الفراغ و احکام حکومتی و مقاصد الشریعه، تایید و تقویت می شود. در ساختار کنونی جامعه بین المللی تقویت اصل عدم مداخله به نفع جامعه بین‌المللی و نیز جوامع اسلامی ارزیابی می‌‌شود.