از ابتدای قرن بیستم و آغاز جهان مدرن توجه به زمان، بحث مهم هنرهایی چون: ادبیات، نقاشی، موسیقی، معماری و سینما شد. تقسیمات زمان در سینما به صورت زمان فتوگرافیک (عکاسی شده)؛ دراماتیک (نمایشی)؛ روان کاوانه و روانی؛ ظاهری؛ واقعی و فیزیکی است. در کتاب حاضر نخست، تعاریف زمان در تفکر و اندیشه از دیدگاه های متفاوت مطرح می شود و سپس احساس درک زمان ها در ارتباط با انسان تحلیل می گردد. پس از آن، با بررسی نمونه های برگزیدة سینمای کلاسیک، مدرن و پسامدرن و جایگاه زمان در سینما شرح داده می شود. در طی این بررسی، تعریف تازه ای نیز از به کارگیری زمان در سینما ارائه می شود که علاوه بر حال استمراری، کاربرد آن را در گذشته و آینده استمراری گسترش می دهد.