سیاست خارجی یکی از مباحث مهم در حوزۀ مسائل سیاسی و بین­المللی است که نقش موثری در مناسبات میان کشورها دارد و به همین دلیل بر ساختار نظام بین­الملل اثرگذار است. تحول در ساختار نظام بین­الملل تأثیر خود را بر جایگاه و کارکرد بازیگران اصلی در سیاست جهانی برجای می­گذارد. بنابراین، پس از جنگ سرد و وقوع دو حادثۀ فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ و حادثۀ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با وجود اینکه هر دو حادثه نقطۀ عطفی در سیاست خارجی ایالات متحدۀ آمریکا به شمار می­رود، شاهد شکل­گیری روند جدیدی در رفتار سیاست خارجی این کشور هستیم. این تغییر روندها، خود مبتنی بر مکاتب تأثیرگذار بر سیاست خارجی است و این نشان­دهندۀ آن است که سیاست خارجی ایالات متحدۀ آمریکا بر اساس یک سری اصول خاص بنا گردیده است. به طور کلی چهار مکتب در طول تاریخ در سیاست خارجی ایالات متحدۀ آمریکا مطرح بوده و هر یک بازتاب دیدگاه­های متعارض و گاه مکمل نسبت به سیاست داخلی این کشور است که عبارت است از: مکتب همیلتونیسم، مکتب جکسونیسم، مکتب ویلسونیم و مکتب جفرسونیسم. در این‌جا باید در نظر داشت که این مکاتب کاملا جدا و مستقل از هم نیستند، بلکه اشتراکات و همپوشانی­های بسیاری می­توان میان آن‌ها یافت که ساختار سیاست خارجی آمریکا در دوره­های مختلف را شکل می­دهند. مکاتب مذکور پیش از جنگ جهانی اول شکل گرفتند. تأثیر مواردی همچون ماهیت و ساختار نظام بین­المللی و تصمیم سازانی مانند لابی­ها، شخصیت روسای جمهور، احزاب، افکار عمومی و رسانه­ها و به تبع آن، شکل‌‌گیری گفتمان حاکم بر دولت­های مختلف ایالات متحدۀ آمریکا، باعث شده است تا دوره­های گوناگون سیستم روابط و تعاملات این کشور شکل گیرد.