دست سرد غصه را با آه خود ها می‌کنم با زمستان غمت امروز و فردا می‌کنم برف سرد ناامیدی کوچه را بن‌بست کرد پشت در می‌مانم و این پا و آن پا می‌کنم با بهار دل شکفتم، با خزان جان کندم و با زمستان مرگ عمرم را تماشا می‌کنم زندگی چیزی به جز آغاز راه مرگ نیست مرگ خود را با نفس‌هایم مهیا می‌کنم شهر در بیگانگی قندیل می‌بندد ولی آخرش می‌گردم و یک دوست پیدا می‌کنم