این کتاب، خطابه‌­ای است برای تمام مردم دنیا که در آن هنر زندگی فردی و جمعی را آموزش می‌­دهد. ویکتوآر تسمان در عین سادگی و با لحنی دوستانه، از خطری بزرگ و جدی صحبت می­‌کند. او مشکلات و آفت­‌های زندگی بشری را مطرح می­‌کند، اما در این مسیر، شخصی را مورد انتقاد یا نصیحت قرار نمی­‌دهد، بلکه سعی می‌کند از شیوه‌­ی زندگی پیشین خود و معایب آن و روش اصلاحی که امروز در پیش گرفته است، صحبت کند؛ بدین ترتیب او به طور غیرمستقیم، مخاطب را تشویق به تغییر می­‌کند و از سوی دیگر، قصد دارد نشان بدهد که به جای سرزنش رفتار و منش دیگران، ابتدا باید از «خود» شروع کنیم؛ هر عضو این سیاره با تمرکز بر اصلاح دیدگاه و عملکرد خود می‌­تواند دنیا را متحول کند، همان­‌طور که بال زدن یک پروانه در نقطه‌­ای از زمین می‌تواند طوفانی در نقطه‌­ی دیگر به وجود آورد.