باید آنقدر خود را دوست داشته باشیم که بتوانیم به شخص دیگری بگوییم چقدر از خود کنونی مان متنفریم و به این ترتیب از چرخه ی بسته ی تحقیر خود خارج شویم. با به جان خریدن این خطر به کشفی خوشایند و دلگرم کننده دست خواهیم یافت. چنین صداقتی نه تنها دیگران را از ما دور نمی کند بلکه به احتمال زیاد به سوی ما جلبشان خواهد کرد و شفقت و وفاداری شان را برخواهد انگیخت. بدین ترتیب، بنیان دوستی بر بهترین پایه های ممکن شکل خواهد گرفت؛ نه بر اساس خود بزرگنمایی و لاف و گزاف متقابل، بلکه بر اساس اعتراف مشترک به ضعفها و پشیمانی ها میتوانیم باهم همدردی کنیم و به دشواریهای انسان بودن بخندیم. خواهیم دید که دشواری مانعی بر سر راه دوستی نیست، سرچشمه ی آن است. متوجه میشویم سالیان سال درباره ی چگونگی جلب توجه هم نوعانمان اشتباه میکردیم. ما گمان میکردیم کمال و بی نقصی باعث بر انگیخته شدن تحسین دیگران خواهد شد، اما حال می بینیم رنج هایمان هستند که روابط متقابل را قوت می بخشند. (از متن ناشر)