مادری! میخواهیم دخترانمان را مهیا کنیم تا مدالی را که منقش به نام توست بر گردنشان بیاویزند و بر همه عالم فخر بفروشند. تقصیر ما بود که دخترانمان تو را فراموش کردند و در پستوی ذهنشان تنهایت گذاشتند. نه جای کتمان مانده و نه جای انکار که ما در تربیت دخترانمان دچار غفلت بزرگی شدیم. اقرار میکنیم به این امید که خدا این غفلت را بر ما ببخشد. تو مظهر مهر و محبت خدای جهانیانی درست می گویم؟ خودت گفتی اهل کینه نیستی. هستی؟ و میانه ای با سرزنش نداری. داری؟ پس بیا و از حق خویش بگذر و دعایمان کن. ما برای بازگشت به سوی تو و جبران آنچه از دست داده ایم محتاج دعای خیریم. دعای خیر چه کسی گیراتر از توست مادری!؟ (برگرفته از متن ناشر)