حنانه سلطانی در اولین رمانش جسورانه سراغ روایت و ساختن قصه‌ای رفته است که غافلگیرتان خواهد کرد. رمان «شاه 1298 تهران، 1350 شیراز» روایتی است که علیه تاریخ دست به کار می‌شود. رمان درباره‌ی یک مرد جوان تصویربردار است که در ماجرای جشن های 2500 ساله از اعضای گروه برگزارکننده‌ است. مردی جوان که توانسته در کارش رشد کند و حالا کنار اعضای دربار قرار گرفته. اما ناگهان همه چیز به هم می‌ریزد. محمدرضا پهلوی در آغاز جشن ترور می‌شود و حالا بسیاری از نگاه ها به اوست. این فرم روایت از دل تاریخ در ادبیات ایران کم سابقه است. این که زمان را به عقب بازگردانی و ساختاری مهیا کنی که طی آن اتفاق ها به شکلی دیگر رقم بخورد. حنانه سلطانی علا.ه بر طرح یک پرسش مهم در باب ترور محمدرضا پهلوی، ماجرایی پلیسی می سازدکه پای بسیاری از نام های واقعی و خیالی را به ماجرا باز می‌کند.جوری که قهرمان او نیز وارد این روند می‌شود و به نتایج حیرت انگیزی می‌رسد. رمان «شاه 1298 تهران، 1350 شیراز» مخاطب را درگیر ستجویی مدام در پی حقیقت می‌کند. حقیقتی که بارها خود را پنهان می‌کند.. آیا محمدرضا شاه مرده است؟