او چهره ای بی اندازه جهانی بود: مشهورترین ایرانی پس از «عمر خیام»! تاثیر او بر تاریخ هنر و سینما چنان بود که از «آکیرا کوروساوا» تا «ژان لوک گدار» و «مارتین اسکورسیزی» ستایشش می کردند. البته که اقبال صاحب نظران عرصه های مختلف نسبت به «عباس کیارستمی» برآمده از عمق و گستردگی کار او در سینما و پیشنهادهای تازه و بدیعش به مدیوم سینما بود و نه آن جو غالب نگاه استعماری که در غرب حاکم بوده و هست. اهمیت او تا همین امروز و پس از مرگش نیز همچنان با بازگشت به فیلم هایش ادامه دارد و می توان جنبه های کشف نشده ی بسیاری را در آنها دریافت و درباره شان نوشت. نکته ی جالب و اساسی درخصوص او این است که در ایران و به خاصه در زمان حیاتش همواره در معرض بی مهری و تقبیح شدن بود ولی در سرتاسر جهان، از چند دهه ی پیش و تا همین امروز، قدر دید و جمع بزرگی از منتقدان سینما و حتی فیلسوفان درباره ی آثارش نوشتند و این مهم همچنان ادامه دارد. مجله ی «کایه دو سینما» که به حق مهم ترین و تاثیرگذارترین نشریه ی نقد فیلم در تمام تاریخ سینماست، در چهل سال گذشته بارها به سراغ کیارستمی رفته و نوشته های بسیاری به قلم منتقدان این مجله درباره ی او منتشر شده است. کتاب «کیارستمی در کایه دو سینما» مجموعه ای از مهم ترین متن های منتشر شده ی منتقدان این مجله است که به اهتمام و ترجمه ی «مسعود منصوری» از سوی نشر گیلگمش به چاپ رسیده است. «آلن برگالا»، «ژان میشل فرودون»، «استفان دلرم» و ... از جمله ی مهم ترین منتقدانی هستند که با نوشته هایشان در کایه دوسینما به کیارستمی پرداخته اند و سعی کرده اند با نقد و تحلیل جهان فیلسمازی او، به فهم سینما و فیلم های یگانه ی او کمک کنند. کتاب «کیارستمی در کایه دو سینما» به دلیل تنوع نگاه به فیلم های این فیلمساز بزرگ و رویکرد نقادانه ی ویژه ی نویسندگان این مجله، با عموم کتاب ها و نوشته هایی که پیش از این درباره ی کیارستمی منتشر شده متفاوت است و همین ویژگی اهمیتش را برای علاقه مندان به سینما در ایران بسیار بیشتر می کند.