رمان «نور زمستانی» حدود هفتاد و شش راوی دارد که هرکدام از زاویه خود و یک داستان مستقل را به صورت مونولوگ روایت می کنند؛ برخی از این راویان اشیا و عده ای دیگر انسان هستند. در هرکدام از این داستان ها یک خاطره وجود دارد و در نهایت مانند یک پازل جمع می شود و داستان یک خانواده ایرانی را در چهل یا پنجاه سال اخیر تشکیل می دهد.
