درواقع جهان پیشامدرن ایران درون مرزها و خطوطش قرار می‌گرفت، اما بالکن، این عنصر بلاتکلیف و ایستاده بر مرزها، قرار از این جهان می‌گیرد و خوابش را می‌آشوبد. بالکن شمایل‌گونۀ قاجار و بالکن اجتماعی‌شدۀ دوران رضاخان به‌مثابۀ نشانه‌ای از سبک زندگی جدید و گاه به‌مثابۀ امر (ضد)ارزشی و قانونی، آیینه‌هایی است که تجدد ایرانی از عینک عاریتی آن خواناتر می‌شود. این عنصر میان خلوت و عام، میان گزیده و توده و درگیر میان جلوه و حد، نه‌فقط خطوط زندگی روزمره، بلکه اسرار قدرت و جنسیت را هم هویدا می‌کند. این اثر، ذیل عنوان پدیدارشناسی، تاریخ، سیاست و جنسیت، حضور این مهمان ناخوانده را، که بازی‌دهندۀ مرزها و ارزش‌هاست، بر سر سفرۀ ایرانی رصد می‌کند که ثمره‌اش نگاهی دیگرگونه به سیاست و سازوکار زندگی روزمره است.
