یک روز در مدرسه با «داگلی بغلی به مدرسه کوچولوها می رود». هیچ‌کس به بزرگی داگلی نیست و هیچ‌کس به مهربانی او. داگلی حتی در مدرسه هم احساس خوب قلقلک توی شکم‌اش دارد و دل‌اش می‌خواهد بقیه را بغل کند و اولین کسی که بغل می‌کند خانم مو-هو معلم مدرسه است. به نظر خانم موهو این کار برای خوشامدگویی خیلی خوب است و همه یکدیگر را بغل می‌کنند. او حتی برای حالت اوژانسی هم راهکاری دارد. وقتی بغل لازم می‌شوند بالش به بغل بگیرند! آن‌ها با هم نقاشی می‌کشند، به‌هم آب می‌پاشند و وقتی آجرک‌های برجی که ساخته‌اند می‌ریزد، داگلی بلد است چه‌طور توی هوا همه را بگیرد.