از قرن سوم هجری به بعد، ایران به صورت یکی از مراکز اصلی رشد عرفان اسلامی درآمد و نویسندگان و شاعران در این زمینه متون ارزشمند نظم و نثر گرانقدری به یادگار گذاشتند. کتاب‌های «منازل‌السائرین» و «مصباح‌الهدایه» جزء کتب ارزشمند صوفیانه است و نگارندگان آن‌ها که از بزرگان طریقت و عرفان بوده‌اند، همواره قدم برداشتن در جاده طریقت را بدون پیمودن در صراط شریعت غیر ممکن دانسته‌اند. در پژوهش پیش رو تلاش شده تا اصول عرفانی در این دو کتاب مورد بررسی قرار گیرد و سپس، در کتب صوفیانه دیگر باب‌های مورد نظر تحلیل شود.