این نوحه‌سرای نامی نامش عبدالجواد و تخلص و شهرتش «جودی» است و گاهی هم میرزای جودی خوانده می‌شد. میرزا لقب عمومی سرایندگانی بوده که در اواخر قرن دوازدهم تا اوایل قرن سیزدهم می‌زیسته‌اند. جودی از مردم عنبران است که یکی از کوهپایه‌های معروف مشهد و از بلوک جاغرق است. او در سرودن اقسام شعر استاد بوده و کلمات دقیق و تشبیهات ارزنده در دیوانش به چشم می‌‌خورد. او تمام همتش را به سرودن اشعار در مراثی اهل بیت (ع) مصروف داشته و به مدح این و آن نپرداخته است. این دیوان او شامل قصیده‌ها، مثنوی‌ها، مرثیه‌ها، از مدینه تا مدینه، نوحه‌های سینه‌زنی و اشعار شعرایی است که اشعارشان در دیوان جودی راه یافته است. میرزا عبدالجواد جودی خراسانی، که شاعر و مرثیه سرای عهد ناصری بود دیوان اشعارش را اولین بار به امر ناصر الدین شاه در چاپخانه سنگی آستان قدس رضوی به چاپ کرد. اگر چه بعدها افراد دیگری نیز به گردآوری دیوان جودی همت کردند، اما استاد قاسم رفیعا با جمع آوری تمام نسخ قبلی و اصلاح و ویرایش اشکالات موجود در آنها، دیوان کامل جودی عنبرانی را توسط انتشارات به نشر آستان قدس رضوی به چاپ رسانده است. رده سنی: بزرگسال شمارگان: 500