بریده‌ای از کتاب علیه اشباحتوی آن خانه وسط آن لوکیشن آخرالزمانی تنها ماندم در و پنجره‌هایی را که از قبل باز بوده باز نگه داشته بودند که زیر رصد پهپادها شکل ظاهری خانه تغییری نکند بادِ پاییزی هی این درها را به هم می‌کوبید و چیزهای توی خانه را تکان می‌داد اوهام مثل قطره جوهری که توی لیوان آب می‌افتد آرام اما پیش‌رونده توی ذهنم منتشر می‌شد. روی یکی از مبل‌های اتاق وسط خانه دراز کشیدم. انفجارها پی‌درپی زمین و خانه را می‌لرزاندند. تا هفت تایش را شمردم و خوابم برد.