کتاب فندق السفیر درنگی بر احوال جانبازان و خانواده‌های مقاومت در سوریه نوشته شبنم غفاری حسینی، طیبه فرید و فاطمه احمدی و روایتی میدانی از سفر گروهی از راویان جهادی ایرانی به سوریه و مواجههٔ نزدیک آن‌ها با جانبازان پیجر و خانواده‌های مقاومت لبنان است که پس از حملهٔ اسرائیل و آوارگی، در هتل فندق‌السفیر و دیگر مراکز اطراف حرم حضرت زینب (س) اسکان داده شدند. نویسندگان همراه با یک‌سرتیم ایرانی، از لحظهٔ ورود به دمشق تا گرفتن مجوزها، ورود به فندق و گفت‌وگو با مجروحان و خانواده‌هایشان را ثبت کرده‌اند. کتاب از پیشگفتار و زمینهٔ سیاسی ماجرا شروع می‌شود؛ شهادت سید حسن نصرالله، انفجار پیجرها، آوارگی شیعیان جنوب لبنان و پیام آیت‌الله سید علی خامنه‌ای دربارهٔ یاری حزب‌الله. سپس مسیر گروه راویان از تهران تا دمشق و زینبیه، اسکان ساده در مرکز قرآنی، سرمای بی‌برق، رفت‌وآمدهای اداری و کش‌وقوس‌های گرفتن مجوز مصاحبه دنبال می‌شود. کتاب در ادامه شروع به شرح فندق‌السفیر می‌کند؛ هتلی که به موکب امام روح‌الله تبدیل شده و جانبازان پیجر و خانواده‌هایشان در آن زندگی می‌کنند. نویسندگان با همراهی مترجمان عرب‌زبان، پای صحبت مجروحان و خانواده‌ها می‌نشینند؛ از جوانانی که در آستانهٔ ازدواج بینایی و انگشتانشان را ازدست‌داده‌اند تا پدرانی که فرزندانشان را برای پیوستن به حزب‌الله تشویق کرده‌اند. هدف اصلی کتاب حاضر نشان‌دادن جهان‌بینی این مردم، نسبتشان با مقاومت، نگاهشان به ایران و شهادت و نیز کشف تأثیر این مواجهه بر خود راویان است. بریده‌ای از کتاب فندق‌السفیرمحمد بلند می‌شود تا خداحافظی کند. نگاهم دوباره می‌رود روی ناخن بلند و سوهان خورده سید خمینی می‌گویم ازش بپرس موسیقی کار می‌کند؟ سه‌تار می‌زند؟ محمد با چشم‌های گرد شده نگاهم می‌کند؛ یعنی چی؟ این سؤال‌ها چیه؟ من نمی‌پرسم. سید خمینی مبهوت است و از حرف‌هایمان سر در نمی‌آورد. سمج می‌شوم توی، ایران کسانی که سه‌تار می‌زنند ناخن انگشت کوچکشان را بلند نگه می‌دارند. محمد دوزاری‌اش می‌افتد؛ ولی با اکراه ترجمه می‌کند صدای خنده سید خمینی بلند می‌شود. دست‌هایش را طوری می‌گیرد که انگار اسلحه دارد یک‌چشمش را می‌بندد و مثلاً نشانه‌گیری می‌کند و می‌گوید: من با تفنگ آهنگ می‌زنم سه‌تار من اسلحه من است. و شانه‌هایش از خنده تکان می‌خورد.