رمان آنجا نوشته تیمور آقا محمدی، با این‌که روایتی آینده‌نگر است؛ اما در بطن خود با یکی از مهم‌ترین گفتمان‌های فکری ایران معاصر – نظریه ایرانشهری سید جواد طباطبایی – وارد گفت‌وگویی جدی شده است. این گفت‌وگو نه از جنس تأیید که به تعبیر سید جواد میری، منتقد برجسته نظریه، از جنس یک واکنش انتقادی است. رمان پر است از نشانه‌هایی که تفاوت آن را با گفتمان ایرانشهری آشکار می‌کند: پدر ترک‌زبان راوی که در تهران کافه دارد و ترک‌ها راگرد خود جمع کرده؛ پیوند آذربایجان و پایتخت که نه از سر اجبار که از دل‌زندگی روزمره و انتخاب‌های عاطفی شکل می‌گیرد؛ زبان ترکی به‌عنوان بخشی فعال از ذهن قهرمان است، نه زبان دیگری، بلکه بخشی از ایرانی بودن؛ ترکیب هویت آذری و فارسی در روایت آینده ایران؛ آینده‌ای که در آن هیچ‌کدام بر دیگری سلطه ندارد و هر دو مکمل یکدیگرند. بریده‌ای از کتاب آنجابعدها چندنفری ادعا کردند از بین آتش صدایی شبیه ترکیدن استخوان شنیده‌اند یک نفر هم تا آخر عمر کوتاه نیامد که اسکناس‌های شعله‌ور بوی موی سوخته می‌داده یکی هم درآمد که چیزی در جنس اسکناس‌های دهه شصت بوده که موقع سوختن شعله‌های هفت‌رنگ ازش در می‌آمده.